Bir şehrin aynası gökdelenleri değildir.

Ne en geniş caddeleri ne de en yüksek binaları...

Şehirler aslında her sabah sokaklarına bakınca kendilerini görür.

Bir çocuk güvenle okuluna yürüyorsa...

Bir yaşlı karşıdan karşıya geçerken birileri durup yol veriyorsa...

Esnaf, dükkânını açarken komşusuna "Hayırlı işler" diyorsa...

İşte o şehir, doğru yolda demektir.

Samsun'u yıllardır geziyorum.

Her mevsimini, her ilçesini, her sahilini ayrı bir hikâye gibi okuyorum.

Kimi zaman Atakum sahilinde gün doğumunu izliyorum, kimi zaman Vezirköprü'nün sessiz sokaklarında tarihin izlerini arıyorum. Bazen Bafra Ovası'nın bereketine, bazen Ayvacık'ın dinginliğine tanıklık ediyorum.

Her gittiğim yerde aynı şeyi görüyorum:

Bu şehrin en büyük gücü, insanı.

 Samsun hâlâ birbirine selam veren insanların yaşadığı şehirlerden biri olmayı başarıyor.

Belki de bunu kaybetmememiz gerekiyor.

Bir şehir, kendine en çok insanının davranışlarıyla değer katar.

Yarın biri Samsun'u ziyaret ettiğinde ilk hatırlayacağı şey sadece deniz manzarası olmayacak.

Belki bir taksicinin nezaketi...

Belki bir simitçinin içten tebessümü...

Belki de yol tarif eden bir yabancının samimiyeti...

İnsanlar şehirleri binalarıyla değil, hissettirdikleriyle hatırlar.

Ve ben inanıyorum ki...

Samsun'un en güzel manzarası Karadeniz değil.

Birbirine değer veren insanlarıdır.