Bir şehri gerçekten sevmek için, sadece orada yaşamak yetmez.

Sokaklarını yürümek gerekir.

Sabahın ilk ışıklarında denizin sesini dinlemek, yağmur sonrası toprak kokusunu içine çekmek, yıllardır aynı köşede simit satan amcanın "Günaydın"ına karşılık vermek gerekir.

İşte o zaman şehir, sadece yaşanılan bir yer olmaktan çıkar; hayatın bir parçası olur.

Samsun, kendini ilk bakışta anlatan şehirlerden değildir.

Onu tanımak zaman ister.

Kimi zaman Amisos Tepesi'nden Karadeniz'e bakarken, kimi zaman Kızılırmak Deltası'nda sessizce süzülen kuşları izlerken, kimi zaman da tarihi bir sokağın gölgesinde yürürken gerçek yüzünü gösterir.

Belki de bu yüzden Samsun'u en çok, onu keşfetmeye gönüllü olanlar sever.

Bugün teknoloji sayesinde dünyanın öbür ucunu birkaç saniyede görebiliyoruz.

Ama çoğumuz yaşadığımız şehrin henüz görmediğimiz onlarca köşesinin farkında bile değiliz.

Oysa bazen en güzel yolculuklar, kilometrelerce uzağa değil; yaşadığımız şehrin bir başka mahallesine yapılan yolculuklardır.

Bir hafta sonu yeni bir ilçe görmek…

Daha önce hiç oturmadığınız bir sahilde çay içmek…

Adını duyduğunuz ama gitmediğiniz bir müzeyi gezmek…

Bunlar küçük gibi görünür ama bir şehre olan bağlılığı büyüten anılardır.

Şehirler, kendilerini tanıyan insanlarla güçlenir.

Çünkü tanıdığımız yere daha çok sahip çıkarız.

Koruruz.

Gelişmesini isteriz.

Eksiklerini eleştirirken güzelliklerini de görmezden gelmeyiz.

Samsun'un anlatacak çok hikâyesi var.

Yeter ki dinlemeyi bilelim.

Belki de yaşadığımız şehir, bize her gün yeni bir şey anlatıyor; biz ise koşuşturmanın içinde onu duymayı unutuyoruz.

Bugün eve dönerken etrafınıza biraz daha dikkatli bakın.

Belki yıllardır önünden geçtiğiniz bir sokak, size ilk kez kendini tanıtacaktır.